Friends

De snijdende heimwee is de grootsheid van het universum en al wat daar nog buiten ligt. Eindeloze grootheid die zo onschuldig verdwijnt in de kleinheid van de zongloed die straalt over de oude huizen in de Weimarstraat. Dat we op zo’n onbeschrijflijk kleine planeet leven in een eindeloze ruimte zie je niet maar ik voel het hevig door mijn bloed suizen.
Je werpt een blik over een lange straat en kijkt wat daar zoal gebeurd. Probeert voor te stellen dat alles compleet anders was, dat we een andere soort waren met een andere logica. Alles is zonder reden zoals het is. Je kijkt, je weet, je begrijpt waarom het is zo is. Biologie, psychologie, economie, sociologie, allemaal logies, oja zo logisch. Allemaal opgeworpen vanuit kennis over onze wereld, maar binnen een Trumanshow achtig bolwerk waar we nooit buiten kunnen treden, er is geen regisseur achter een kartonnen decor.
Het einde van de Trumanshow, wanneer hij met zijn zeilbootje tegen de wand van de wereld aanvaart. Het voelt alsof er zo’n wand bestaat; in het brein dat niet verder komt dan de logica van planeet aarde.

Vandaag,

is mijn twintigste verjaardag